Rozdział 4.

Skoro już tu jesteś to nie zaszkodzi Ci skomentować! To ogromna motywacja. :)

Chowaliśmy zakupy do samochodu, gdy znikąd pojawił się Alex.
-Cześć skarbie. - zbliżył się do mnie i chciał pocałować.
-Skarbie? O ile się nie mylę nie jesteśmy już razem.
-Do prawdy? Jakoś nie słyszałem. Oficjalnie nie zerwaliśmy więc nadal jesteś moja własnością.
-Nigdy nią nie byłam.  - moje uszy wypełnił jego przerażający śmiech.
-Ohh kochanie. Żałuj, że ode mnie odeszłaś.
-Że co proszę? Bardzo się cieszę, że Harry pomógł mi od Ciebie uciec. Wręcz skaczę z radości!
-Piekło dopiero się zacznie więc radzę Ci dobrze. Uważaj na siebie i tego lalusia.
-Nie waż się tak o nim mówić! Groźby są karalne.
-Hahaha. Nie pójdziesz na policję.
-Bo co?
-Bo zbyt mnie kochasz.
-Nie kocham Cię. Nienawidzę Cię. Jesteś nic nie wartym śmieciem.
-Nie wierzę Ci.
-To masz problem. Spierdalaj. - wtrącił się Harry.
-A Ty pedale co się odzywasz? Z Tobą nie rozmawiam. - mój przyjaciel rzucił się na Alexa.  Dostał kilka razy w mordę.
-Wsiadaj do samochodu. - warknął.
Jechaliśmy w kompletnej ciszy. Słychać było tylko cicho grające radio i dźwięk silnika. Zajechaliśmy pod dom. Wzięłam torby i szybko weszłam do środka, a następnie do pokoju.
-Już jesteście? - krzyknął Louis. Nic nie opowiedziałam.
Rzuciłam siatki w kąt i usiadłam na parapecie. Wpatrywałam się w krople deszczu spływające po szybie.
Chwilę temu musiało zacząć padać. Usłyszałam czyjeś kroki. Był to Harry.
-Opatrzyć Ci dłonie?
-Nie potrzebuje Twojej pomocy. - tego już nie wytrzymałam.Wstałam i chciałam wyjść z pomieszczenia, ale mi na to nie pozwolił.
-Zostaw mnie. - wyrywałam się.
-Czemu taka jesteś?
-Jaka?
-Obrażalska.
-Gdybyś nie był dla mnie chamski to bym taka nie była.
-Przepraszam, ale wkurzył mnie ten idiota.
-To nie powód żeby się na mnie wyżywać.
-Nie gniewaj się. Misia...
-No dobra, ale nie bądź już taki. Nie wyżywaj się na mnie.
-Okey, a teraz chodź na dół. Spędzimy miło czas z przyjaciółmi.
                                               

-Gramy w butelkę! Ja kręcę pierwszy! - darł się Liam. Wypadło na mnie.
-Prawda czy wyzwanie?
-Prawda. - za nic w świecie nie wezmę wyzwania.
-Hmm... Kochasz Harrego? - osłupiałam.
-No... y... - i co ja mam im powiedzieć? Tak. Kocham Harrego i jest dla mnie najważniejszy? Na pewno nie.
-Jestem ciekaw. Mów. - Niall mnie popędzał.
-Tak, kocham Go... Jak przyjaciela. - ciężko było mi mówić te słowa, które nie były prawdą. Były prawdą w pewnym sensie.
-Teraz ja kręcę. - wypadło na Dani.
-Wyzwanie! 
- No to... Lou podpowiedz mi coś. - zaczęliśmy główkować nad zadaniem dla Danielle.

                                                                                ***
-No dalej! To nic strasznego! 
-Tak, tylko, że to nie Ty musisz paradować po ulicy w samej bieliźnie. Już w życiu z Wami nie zagram! - wszyscy nie mogli powstrzymać śmiechu. No może oprócz Liama, który nie był zbytnio zadowolony z tego pomysłu. No cóż. Jest jej chłopakiem, wątpię żeby Lou byłby zachwycony stadem mężczyzn oglądających się za jego kobietą. No, ale to jest Tommo. Lubi robić każdemu na złość, ale gorzej gdy ktoś robi to jemu.

             *********************************
Podoba się? = komentarz 

Taki rozdział dziwny trochę. :D
Ahh, nareszcie moje upragnione ferie ! <3
Wielkopolska pozdrawia ! :D

A Wam kiedy zaczynają się ferie ? :)